Eski bombalar ve yeni süper bilgisayarlar...

Dünya her an kıyameti getirebilecek binlerce nükleer silahla dolu. Komşumuz İran bütün baskılara rağmen kendi nükleer silahlarını geliştirebilmek için çalışıyor. Kuzey Kore denemelere devam ediyor. Hiç kullanılmaması umut edilen silahları herkes birbirine karşı biriktiriyor. Gündelik hayatına devam eden insanlar, İsrafil'in her an "Sur"u üfleyebileceğinden, bir düğmeye basılmasıyla yer yüzünde hayatın biteceğinden habersiz yaşıyorlar. Bilenler de unutuyor, çünkü her an böyle bir kıyım tehdidi altında yaşadığının bilincinde yaşamak çok zor.

Ülkelerin kendi üzerlerinde nükleer silah kullanılmamasını garantiye almasının tek bir yolu var: kendi nükleer silahlarına sahip olmak. Karşılık verebilecek olmak ve nükleer silahları kullanmayı karşı taraf için intihar haline getirmek. Hiç kullanmamak istediği silahları üretmek zorunda ülkeler. Peki ya sonra? Siloları dolduran, bir kez bile ateşlenmemiş o silahların çalıştığından nasıl emin olacaklar? Zaten bir kez ateşlenen bir silah atom bombası, sonrası yok. Yapıp bir kenara koymakla iş bitmiyor. Devamlı kontrol edip emin olmak zorundasınız. Parçaları eskiyor, bombalar yaşlanıyor. Dünyada sayısız siloda, sayısız nükleer silah bekliyor.