Çok çekirdek teknolojisiyle herşeyi sanallaştırmak

Sanallaştırma (virtualization), ayrıştırma (modularization) ve paralelleştirme (parallelization): Teknolojideki radikal değişimler Windows'un sonunu mu getirecek?

İyi bir sistem, kullanıcıların ihtiyaçlarına kolayca adapte olabilmek için modüler olmalıdır. Geçmişten bugüne Windows'u değerlendirdiğimizde ise gittikçe karmaşıklaştığını ve bileşenlerin birbirine bağımlılığını ilk bakışta kavramanın oldukça zorlaştığını söyleyebiliriz. Kısacası kullanıcılar işletim sisteminde ihtiyaç duymadıkları kısımları kolayca kaldıramıyor.

Windows Vista'dan beri Microsoft, bileşen bağımlılıkları ve bileşenlerin kaldırılmaları üzerine çalışmalar yapmaya devam ediyor. Bu nedenle de sistem kararlılığı her geçen gün artmakta. Herhangi bir işlem yanıt vermediğinde artık sistemin tamamı etkilenmiyor. Yani Microsoft'un bu konuda gerçekten büyük iş çıkardığını söyleyebiliriz.

Fakat Microsoft'un bu alandaki çabaları devam etmeli ve kullanıcılar yalnızca ihtiyaç duydukları bileşenleri çalıştırarak kaynakları doğru uygulamalar için kullanabilmelidir. Ayrıca veri kurtarma veya sistemi bir çoklu ortam sunucusu olarak kullanma gibi amaçlar için sistem durumu değiştirilebilir olmalıdır.

Sanallaştırmayı kullanmak
Microsoft, "Singularity" ve "Midori" gibi projeleriyle, gelecekte Windows dünyasının ötesinde başka sistemlerin olabileceğinin de ilk işaretlerini verdi. Amaç ise daha güvenli, daha uyumlu ve daha güçlü bir Windows halefi yaratmak.

Bir düşünün: İşletim sisteminin asıl çekirdeği veya donanımla iletişim kuran bir çekirdek. Her iki fikir de ortak bir mikro çekirdeği anlatıyor. Sistem çekirdeğindeki ikinci bir katman ise yüksek öncelikli görevleri yerine getiriyor, program ve veriler için gerekli işlemleri kendi kayıt alanına gönderiyor. Ardından bu SIP'ler (Software Isolated Processes), işlemleri programlardan ve verilerden ayırıyor. Bir SIP için izin ver / reddet şeklinde belirli bir kurallar listesi tanımlanarak sistem güvenliği arttırılabiliyor. Hatta Microsoft, sekmelerdeki işlemleri ayırarak Internet Explorer ile bu yönde ilk adımı atmış oldu.

Midori'nin başlangıcından sonra programlar işletim sistemine sanal modüller olarak kurulabilecek. Bu hem sistem güvenliğini arttıracak, hem de her bir cihaz üzerindeki uygulama (aynı Hypervisor ile) çalıştırılabilecek. Böylece uyumluluk sorunları da bir nevi tarih olacak.

İşte bu tür radikal değişimler Windows'un sonu anlamına gelebilir. Microsoft'un geri uyumluluk pahasına böyle bir adım atıp atmayacağı merak konusu.

Paralelleştirme ile daha fazla çekirdeğe uyum sağlamak
Günümüzde birçok kullanıcı kişisel bilgisayarında çok çekirdekli bir işlemci kullanmayı tercih ediyor. Bu akım, gelecekte ise daha da artacak. Çünkü çok çekirdeğe uyumlu yazılım beklentileriyle birlikte, kullanıcılar bilgisayarın potansiyel gücünden daha fazla faydalanmak istiyor.

Windows 7 için bu konuda verilen çabalar, bir sonraki sistem için de verilmeli. Özellikle Windows bileşenleri ve uygulamaları, altı veya daha fazla işlemciyi etkin bir şekilde kullanabilme yeteneğine sahip olmalı. Bu nedenle gelecek versiyonun, 3. Parti uygulamalar için de çok çekirdek desteği verebilen bir Microsoft sistemi olup olmayacağı merak ediliyor.