Bilimin en büyük çuvallaması: Avustralya'yı teslim alan 200 milyonluk kurbağa ordusu

Avustralya’nın iç kısımlarında zaman neredeyse durmuş gibidir; yoğun sıcaklık toprağın üzerine çöker ve hayat çok ağır akar. Ancak bu sakin coğrafyada, yaklaşık bir asır önce insan eliyle doğaya bırakılan bir canlı, ezber bozmaya ve kendi sınırlarını yeniden çizmeye devam ediyor. Bu kara kurbağaları, aslında tarımdaki acil bir krizi çözmek adına, büyük bir bilimsel iyimserlikle adaya geldi. Kendilerine verilen görev çok netti ama doğa bu planı hemen bozdu. Kurbağalar durmak bilmeden yayıldı; su birikintilerinden yol kenarlarına, bahçelerden akla gelen her deliğe yerleşti. Üstelik bu göç sırasında hayvanlar yapısal olarak da değişti. Zorlu koşullarda hayatta kalabilmek için daha uzun bacaklara, daha yüksek hıza ve müthiş bir dayanıklılığa kavuştular.Her şey 1930'larda, Queensland’in kuzeyindeki şeker kamışı tarlalarını istila eden böceklerle başladı. Dönemin yetkilileri, sorunu çözmek için biyolojik bir silah olarak bu kurbağaları doğaya saldı. Plan son derece basitti: Yeni gelen avcı, tarladaki zararlıları yiyip bitirecekti. Fakat hesap çarşıya uymadı. Kurbağalar, adaya geliş amaçları olan böcekleri tamamen görmezden geldi ve çevrelerinde buldukları diğer her şeyi tüketmeye başladı. Avustralya’da kendilerini durduracak doğal bir düşmanla da karşılaşmayınca, yeni evlerine çok hızlı uyum sağladılar. Küçük bir tarım arazisinde başlayan bu deney, kısa sürede kontrolden çıktı. İlk yıllarda yeni kurbağa gruplarını doğaya salmaya devam ettiler. Hayvanlar, kendilerine karşı koyacak hiçbir savunma mekanizması olmayan ekolojik sınırları birer birer aşarak tahminlerin çok ötesinde bir hızla yayıldı. Zamanla kurbağa istilası tropikal kuzey bölgelerinden iç kesimlerdeki devasa koridorlara kadar ulaştı. Queensland’i tamamen ele geçirdikten sonra Northern Territory, Kimberley ve New South Wales sınırlarına kadar dayandılar. Bugün adadaki kurbağa nüfusunun, hava durumuna ve yağışlara bağlı olarak yüz milyonları bulduğu biliniyor. Bu devasa yayılmanın temelinde, kurbağaların üreme konusundaki inanılmaz hızı yatıyor. Çok kısa sürede ve çok yoğun şekilde çoğalıyorlar. İribaşlar sığ sularda dev sürüler oluşturuyor; yerel canlıların asla hayatta kalamayacağı zorlu sularda bile büyümeyi başarıyorlar. Yetişkin bir dişi kurbağa, tek seferde binlerce yumurta bırakabiliyor ve bu döngüyü yılda birkaç kez tekrarlayabiliyor. Bölgenin yerel kurbağaları ise bu vahşi tempoyla yarışamıyor. Onlar hem çok daha az yumurtluyor hem de üremek için sadece yılın belirli, hassas dönemlerini bekliyor. Kara kurbağaları ise hiçbir kural tanımıyor. Su buldukları an değerlendiriyorlar, kuraklık başladığında ise toprak altında ya da kuytu köşelerde bir sonraki yağmura kadar saklanıp bekliyorlar. Uzmanlar artık kurbağaların ulaştığı yerlerden ziyade, hareket kabiliyetlerindeki değişime odaklanıyor. Yıllar önce yerleştikleri merkez bölgedeki kurbağalar ile istilanın en ön cephesinde, yani sınırda ilerleyenler arasında bariz farklar var. En çarpıcı fark ise bacak boylarında ortaya çıkıyor. Yeni toprakları fetheden öncü kurbağaların arka bacakları, eski bölgelerdeki hemcinslerine kıyasla çok daha uzun. Bu anatomik değişim, kurbağaların daha uzun mesafeli zıplamasını ve açık arazide hiç yorulmadan yol almasını sağlıyor. Fiziksel değişim, istilanın hızını katlayarak artırıyor. Şu an kıtadaki kurbağa sayısının 200 milyona ulaştığı tahmin ediliyor. Eski veriler kurbağaların yılda yaklaşık 10 kilometre ilerlediğini gösteriyordu. Güncel gözlemler ise öncü grupların artık bu mesafenin birkaç katını rahatlıkla katettiğini ortaya koyuyor. Avustralya yönetimi, bu istilayı durdurmak için yıllardır akla gelen her yolu denedi ancak kalıcı bir başarı elde edemedi. Kurbağaları elle toplamak küçük bölgelerde işe yarasa da yüz milyonlarca canlının yayıldığı devasa kıtada havada kalıyor. Kurulan bariyerler ve tuzaklar ise sadece geçici çözümler sunuyor. Son dönemde ise bilim dünyası çok daha yaratıcı bir stratejiye yöneldi: Yerel avcıları bu zehirli kurbağalardan uzak durmaları için eğitmek. Kuzey Avustralya’da araştırmacılar, genç varan kertenkelelerini küçük ve zehri ölümcül olmayan kurbağalarla yan yana getirdi. Buradaki amaç kurbağaları yok etmek değil; kertenkelelerin bu zehri tadıp ölmeden deneyimlemesini sağlamak. Böylece bu yerel yırtıcılar kurbağaların tehlikeli olduğunu erkenden öğreniyor ve büyüdüklerinde onlardan uzak durarak hayatta kalıyor.