The Sinking City 2 incelemesi: Lovecraft'ın dünyası Resident Evil'a dönüşürse
Frogwares, The Sinking City 2 ile bizi bir kez daha o karanlığın içine davet ediyor. Fakat bu kez elimizde dedektif defterinden çok daha fazla ihtiyaç duyacağımız bir şey var: mermi. İşte merakla beklenen yapımlardan The Sinking City 2 incelemesi...
“Ölü olmayan şey sonsuza dek yatabilir; ve garip çağlarda ölüm bile ölebilir.” - H.P. Lovecraft / Cthulhu'nun Çağrısı (1928)
Korku oyunlarında bazı isimler vardır ki daha oyunun kapağında neyle karşılaşacağınızı az çok bilirsiniz. Resident Evil dediğimizde hayatta kalma, Silent Hill dediğimizde psikolojik korku, Amnesia dediğimizde çaresizlik gelir aklımıza. Lovecraft dediğimizde ise aslında bunların hiçbirinin tek başına yeterli olmadığını biliriz. Çünkü Lovecraft’ın korkusu yalnızca karanlık bir odada karşımıza çıkan yaratık değildir; insanın, evrenin karşısında ne kadar küçük olduğunu fark etmesidir. Bazen bir yaratığı görmekten çok, onun ne olduğunu anlayamamak korkutur bizi. İşte Cthulhu Mitosu’nun yıllardır oyun dünyasında tam anlamıyla karşılığını bulmakta zorlanmasının sebebi de biraz burada yatıyor.
Frogwares ise bu konuda yabancı değil. Sherlock Holmes oyunlarıyla yıllardır dedektiflik mekaniklerinin üzerine çalışan Ukraynalı geliştirici, 2019 yılında The Sinking City ile Lovecraft’ın dünyasını açık dünya dedektifliğiyle buluşturmayı denemişti. Oyun, atmosferi ve araştırma mekanikleriyle gerçekten de ilgi çekici bir fikir ortaya koymuş, ancak teknik problemleri, ağır ilerleyen yapısı, tekrara düşen çevre tasarımı ve özellikle çatışma mekanikleri nedeniyle elindeki potansiyelin tamamını kullanamamıştı. Biz de ilk oyunun incelemesinde benzer bir noktaya değinmiş, Cthulhu Mitosu’nun ağzımıza bir parmak bal çalıp bizi yine başka bir bahara bıraktığını söylemiştik.
Şimdi Frogwares yeniden karşımızda. Ancak bu kez oldukça önemli bir değişiklik var. The Sinking City 2, ilk oyunun üzerine birkaç yeni mekanik eklenmiş klasik bir devam oyunu değil. Frogwares serinin bütün yapısını yeniden ele almış ve açık dünya dedektifliğini geri plana iterek oyunu doğrudan survival horror türünün içerisine yerleştirmiş. İlk oyunda dedektiflik yaparken korkuyorduk; şimdi ise korkarken dedektiflik yapıyoruz. Aradaki fark küçük gibi görünse de aslında bütün oyunun karakterini değiştiren şey tam olarak bu.
Ve açıkçası, ilk birkaç saatten sonra bunun neden yapıldığını anlamaya başlıyorsunuz.
Lovecraft'ın Arkham'ı
The Sinking City 2'nin hikayesinde bu kez Charles Reed'in peşinden gitmiyoruz. Kahramanımız Calvin Rafferty, occult işlerle ilgilenen bir maceracı ve araştırmacı. Calvin'in hikayesi, sevgilisi Faye Bennett'in gerçekleştirdiği bir ritüelin ters gitmesi ve Faye'in komaya girmesiyle başlıyor. Daha doğrusu Faye'in yalnızca bedeninin değil, ruhunun da başka bir yerde sıkışıp kaldığını öğreniyoruz. Onu geri getirebilmek için de 1920'lerin sular altında kalmış Arkham'ına doğru yola çıkıyoruz.
Arkham'ın hikayedeki yeri ise yalnızca bir arka plan değil. Şehir başlı başına bir karakter gibi. Sular yükselmiş, insanlar tahliye edilmiş, geride kalan birkaç kişi ise ya şehirden kaçamayacak durumda ya da burada yaşananların ardındaki gizemi çözmeye kararlı. Sokaklarda suyun içerisinde ilerlerken terk edilmiş binaları, balık pazarlarını, hastaneleri, Miskatonic Üniversitesi'ni ve daha pek çok bölgeyi araştırıyoruz. Her şeyin üzerine sinmiş o çürümüşlük hissi, oyunun daha ilk dakikalarından itibaren kendisini belli ediyor.
Bu anlamda Frogwares'in çevre tasarımı konusunda ilk oyundan bu yana ciddi bir yol aldığını söylemek mümkün. İlk The Sinking City'de Oakmont ilgi çekici bir şehir olmasına rağmen binaların iç tasarımlarındaki tekrarlar ve geniş haritanın zaman zaman boşluk hissi yaratması atmosferi aşağı çekebiliyordu. Burada ise tam tersine, haritanın küçülmesi oyunun lehine çalışıyor. Arkham daha kontrollü, daha sıkışık ve daha yoğun. Bir binaya girdiğinizde orada yalnızca bir görev yapıp çıkmıyor, etrafındaki ayrıntıları da incelemeye başlıyorsunuz. Masanın üzerindeki bir not, duvardaki bir fotoğraf veya köşeye bırakılmış bir eşya bile bulunduğunuz yerin geçmişi hakkında fikir verebiliyor.
Oakmont'tan Arkham'a
İlk The Sinking City'de şehrin içerisinde kaybolmak oyunun hem en güzel hem de en sinir bozucu taraflarından biriydi. Haritanızda bir görev beliriyor, oraya gidiyor, sonra başka bir ipucu sizi şehrin diğer tarafına gönderiyor, ardından bir kütüphaneye veya polis merkezine uğramanız gerekiyor ve bir süre sonra kendinizi neden orada olduğunuzu düşünürken bulabiliyordunuz. Açık dünya fikri dedektiflik hissini güçlendiriyordu ancak oyunun temposunu da ciddi biçimde aşağı çekiyordu.
The Sinking City 2 bu sistemi neredeyse tamamen bırakıyor. Arkham'ın sular altında kalan sokaklarında tekneyle ilerlediğiniz bölümler olsa da bunlar ilk oyundaki gibi özgürce dolaşabileceğiniz devasa bir şehir yapısına dönüşmüyor. Daha çok bir bölgeden diğerine geçişi sağlayan, atmosferi besleyen ve zaman zaman keşif yapmanıza izin veren alanlar olarak kullanılıyor.
İlk başta bu durum biraz hayal kırıklığı yaratabilir. Çünkü oyunun adına bakıyorsunuz, karşınızda sular altında kalmış Arkham var ve ister istemez “Bu şehri biraz daha gezebilsek ne güzel olurdu,” diyorsunuz. Fakat birkaç saat oynadıktan sonra Frogwares'in neden böyle bir karar aldığını anlıyorsunuz. Çünkü bu defa amaç sizi şehirde kaybettirmek değil, şehir içerisinde korkutmak. Ve bu konuda oyun çok daha başarılı.
Koridorlar daha dar, yollar birbirine bağlanıyor, bazı kapılar ilerleyen bölümlerde açılabilecek şekilde tasarlanıyor, kaynaklar sınırlı tutuluyor ve daha önce geçtiğiniz bir yere geri döndüğünüzde orada bıraktığınız şeylerin değişmiş olabileceğini görüyorsunuz. Modern Resident Evil oyunlarının formülü burada açık biçimde hissediliyor. Hatta bazı menü ve envanter tasarımları bile Resident Evil 2 Remake'i bizlere hatırlatıyor. Bu benzerlik oyunun en büyük artılarından biri olduğu kadar en büyük tartışma konusunu da beraberinde getiriyor elbette.
Dedektif defterinin yerini pompalı tüfek aldı
Frogwares'in Sherlock Holmes geçmişini düşündüğümüzde, The Sinking City 2'nin bu kadar belirgin biçimde survival horror'a yönelmesi gerçekten cesur bir karar. Çünkü ilk oyunu farklı kılan şey zaten buydu. Lovecraft evreninde geçen başka oyunlar da vardı, korku oyunları da vardı; ancak Frogwares'in yaptığı şey, “Cthulhu dünyasında bir dedektif olsaydınız ne yapardınız?” sorusuna cevap vermeye çalışmaktı. İkinci oyunda bu soru değişmiş.
Artık daha çok “Cthulhu dünyasında hayatta kalmaya çalışırken ne yapardınız?” diye soruyor oyun.
Calvin'in araştırma yetenekleri, belgeler, çevresel ipuçları ve bulmacalar hala oyunun önemli parçaları. Frogwares geçmişini tamamen çöpe atmamış. Özellikle bazı bulmacalarda çevreyi dikkatli incelemeniz, bir notu okumanız veya bir ipucunu diğerinden ayırmanız gerekiyor.
Ancak ilk oyundaki kadar özgür değilsiniz. Daha doğrusal bir yapı var ve dedektiflik artık oyunun ana motoru değil. Bu nedenle ilk The Sinking City'yi özellikle araştırma sistemi için seven oyuncuların burada bir miktar hayal kırıklığı yaşaması mümkün. İlk oyun “dedektiflik yapan bir korku oyunu” iken, ikinci oyun daha çok “dedektif olan bir karakterin yer aldığı survival horror” haline gelmiş durumda diyebiliriz. Bizce iki oyun arasındaki farkı anlatmanın en kolay yolu bu.