Mesajlarımıza her gün eklediğimiz gülen yüzlerin, kalplerin ve hava durumu sembollerinin başladığı yer, bugün New York’taki Modern Sanat Müzesi’nin (MoMA) koleksiyonunda. İlk emoji seti, 1999'da Japonya’da yalnızca 176 küçük çizimle doğdu.
MoMA’nın açıklamasına göre bu emojiler, Japon operatör NTT DOCOMO’nun i-mode adlı mobil internet hizmeti için Shigetaka Kurita’nın gözetiminde geliştirildi. Kurita, i-mode geliştirme ekibinin bir üyesiydi ve telefon ekranlarındaki sınırlı alanda görselleri daha iyi kullanmanın bir yolunu önerdi.
12x12 piksellik bir dil
O dönemin telefonları bugünküler gibi geniş ve renkli ekranlara sahip değildi. Kurita da emojilerini yalnızca 12x12 piksellik küçük bir ızgara üzerinde tasarlamak zorundaydı. Tasarımcı; mangalardan, Zapf Dingbats adlı sembol yazı tipinden ve o dönem yaygın olarak kullanılan, karakterlerle yapılan yüz ifadelerinden ilham aldı.
Ortaya çıkan 176 emoji arasında hava durumu sembolleri, kalp gibi resimli işaretler, burç sembolleri ve farklı yüz ifadeleri bulunuyordu. Emojiler büyük ilgi gördü ve kısa sürede Japonya’daki rakip şirketler tarafından kopyalandı.
Sanat eseri olarak kabul edildi
MoMA, NTT DOCOMO’nun bağışıyla bu 176 emojiyi 2016'da kalıcı koleksiyonuna ekledi. Müze, emojileri “tasarımın insan davranışını değiştirme kapasitesinin güçlü bir göstergesi” olarak tanımlıyor. MoMA’ya göre bir sandalyenin tasarımı oturuşumuzu nasıl belirliyorsa, elektronik iletişimin biçimi de konuşma tarzımızı öyle şekillendiriyor.
Emojilerin dünya çapında yaygınlaşması ise biraz zaman aldı. Apple, iPhone için çok daha geniş bir emoji setini 2011'de kullanıma sundu ve emojiler bu tarihten sonra küresel bir iletişim diline dönüştü. MoMA’ya göre bugünkü emojiler Kurita’nın tasarımlarının çok ötesine geçse de onların izlerini hâlâ taşıyor.
Emojiler bugün Türk kültürüne ait sembolleri de içeriyor. Uluslararası emoji standardını belirleyen Unicode, 2018'de nazar boncuğu emojisini (🧿) listeye ekledi. Türk bayrağı da emoji setinde yer alıyor.