3D yazıcılar bugün evlerde bile kullanılabiliyor. Ancak teknolojinin kökeni oldukça eski zamanlara, birkaç on yıl öncesine kadar uzanıyor. Bu alandaki ilk önemli adımlardan biri, Hideo Kodama'nın 1981 yılında UV ışığıyla katmanlı reçine kullanarak geliştirdiği sistem oldu. Charles Hull ise 1986'da stereolitografi teknolojisinin patentini alarak 3D baskının ticari gelişiminde belirleyici bir rol üstlendi.
Sonraki yıllarda teknoloji tek bir yöntemle sınırlı kalmadı. Lazerle toz malzemeleri katılaştıran seçici lazer sinterleme ve plastik filamanı eriterek katmanlar oluşturan ergimiş filaman imalatı gibi farklı teknikler ortaya çıktı. Böylece 3D baskı, farklı malzeme ve kullanım alanlarına uyarlanabilen daha geniş bir teknoloji ailesine dönüştü.
Hull'un stereolitografi fikri, mobilyalara ince plastik kaplama uygulamak için kullanılan UV ışık teknolojisinden doğdu. Binlerce ince plastik katmanın üst üste eklenebileceğini düşünen Hull, boş zamanlarında yaptığı çalışmalar sırasında fotopolimer dolu bir hazneye UV ışığı yönlendiren ilk sistemi geliştirdi. Başlangıçta amaç hızlı prototip üretmekti. Ancak bu çalışmalar, reçine yazıcılarda kullanılan fotopolimer malzemelerin yaygınlaşmasının yanı sıra bugün hala kullanılan .stl dosya formatının ve dünyanın ilk ticari 3D yazıcısı SLA-1'in ortaya çıkmasına da katkı sağladı.
Büyük makinelerden masaüstü sistemlere
İlk stereolitografi cihazları büyük reçine tanklarına ihtiyaç duyduğu için daha çok sanayi ortamlarında kullanılabiliyordu. Daha sonra geliştirilen ters stereolitografi yöntemi ise bu yapıyı değiştirdi. Baskı platformunun reçine tankından yukarı doğru kaldırıldığı sistem, daha küçük tanklara imkan tanıdı ve maliyetlerin düşmesine yardımcı oldu.
Bu yaklaşım zamanla sektörün yaygın yöntemlerinden biri haline geldi. Günümüzde 3D baskı teknolojileri ev yapımından serbest biçimli çizim kalemlerine kadar oldukça farklı alanlarda kullanılıyor. Bu gelişimin ilk örneklerinden olan SLA-1 cihazları ise bugün müzelerde teknoloji tarihinin önemli parçaları arasında sergileniyor.