Dünya’nın en eski tanıkları olarak kabul edilen mikroskobik kristaller, gezegenimizin çocukluk dönemine dair bildiğimiz her şeyi kökten değiştirecek bir hikaye anlatıyor. Yer bilimciler, Batı Avustralya’nın Jack Hills bölgesinde bulunan ve 4,4 milyar yıl öncesine tarihlenen zirkon kristallerini incelediğinde, o dönemde sanılanın aksine sadece bir lav okyanusuyla karşılaşmadı.
Bu minik zaman kapsülleri, Dünya'nın henüz oluşum aşamasındayken bile kıtalara ev sahipliği yaptığını ve tektonik hareketlerin çoktan başladığını gösteren kimyasal izler taşıyor. Eğer bu bulgular doğrulanırsa, sadece jeoloji kitapları yeniden yazılmakla kalmayacak, aynı zamanda yaşamın ortaya çıkması için gereken uygun koşulların sanılandan yüz milyonlarca yıl önce oluştuğu gerçeğiyle yüzleşeceğiz.
Hadean Eon olarak adlandırılan ve Dünya’nın ilk 500 milyon yılını kapsayan dönem, uzun süredir gök taşlarının bombardımanı altında, her yeri erimiş kayalarla kaplı bir yer olarak tasvir ediliyordu. Mevcut modeller, bu devasa magma okyanusu soğudukça gezegenin dış yüzeyinde “durgun kapak” denilen, tek parça ve hareketsiz bir kabuk oluştuğunu öne sürüyordu. Ancak John Valley ve ekibinin Nature dergisinde yayımlanan çalışması, bu durağan tabloyu paramparça ediyor. Jack Hills’ten alınan kristallerin kimyasal yapısı, onların magmanın derinliklerinde değil, su bakımından zengin bir kıtasal kabukta, yani bir çarpışma bölgesinin üzerinde oluştuğunu kanıtlıyor.
Kıtalara giden ilk adım: Magma denizinden dağ sıralarına
Araştırmacılar, Avustralya'daki bu eski kristalleri Güney Afrika'nın Greenstone Kuşağı'ndaki daha genç örneklerle kıyasladığında şaşırtıcı bir farkla karşılaştı. Jack Hills zirkonları, okyanus tabanını oluşturan ağır kayalardan ziyade, bugün üzerinde yaşadığımız hafif ve granit zengin kıtasal kabuğa benziyor. Bu durum, 4,4 milyar yıl önce bile yüzeydeki kayaların mantonun derinliklerine çekildiğini, yani bir tür “batma” sürecinin yaşandığını gösteriyor. Modern levha tektoniği tam anlamıyla başlamamış olsa bile, mantodan yükselen sıcak hava sütunlarının kabuğu alttan eriterek yüzeydeki ıslak kayaları aşağı çektiği bir mekanizmanın işlediği anlaşılıyor.
Kuyruklu yıldızların taşıdığı suyla zenginleşen bu yüzey kayaları mantoya karıştığında, granit oluşumunu tetikleyen bir süreç başlıyor. Granit, çevresindeki okyanus kabuğuna göre daha az yoğun olduğu için suyun üzerinde adeta yüzen dev kütleler oluşturuyor. Bu süreç de ilk kıtaların ve dağ sıralarının doğuşu anlamına geliyor. Bilim insanları, Dünya’nın o dönemde tamamen durağan bir kabukla kaplı olmadığını, bazı bölgelerde durgunluk hakimken diğer bölgelerde hareketli ve dağ oluşumuna izin veren dinamik yapıların bulunduğunu savunuyor.
Bu keşfin en heyecan verici yanı ise biyolojik olasılıklar üzerinde yatıyor. Yaşamın kökenine dair teorilerin bir kısmı derin denizlerdeki volkanik bacaları işaret ederken, bir kısmı da kıtalar üzerindeki gölleri ve su birikintilerini hayati buluyor. Eğer 4,4 milyar yıl önce kıtalar zaten mevcutsa, yaşamın tutunabileceği kararlı ve uygun ortamların sayısı da katlanarak artıyor demektir. Profesör Valley, Dünya tarihinin yaklaşık 800 milyon yıllık bir diliminde yüzeyin yaşam için elverişli olduğunu, ancak elimizde henüz o döneme ait fosil kanıtlar bulunmadığını belirtiyor.